NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
- Dziękuję za przybycie. - Drobiazg.
Niewiele wiem o pani życiu w Bostonie
poza pracą zawodową. Ma pani męża?
- Nie. - Dzieci?
Też nie.
Jestem pod wrażeniem pani pracy.
Dziękuję.
Nie tylko ja. Rośnie zainteresowanie waszym projektem.
Agenci Tench i Ford nie poradzą sobie sami.
Może zechciałaby pani kierować projektem i dopilnować badań
jako zatrudniona tutaj, w Quantico.
- Nie mogę. - Nie musi pani odpowiadać od razu.
Miło mi, ale mam pracę w Bostonie.
Pani wiedza i profesjonalizm
przyczyniły się już do lepszego zrozumienia behawiorystyki.
Szkoda byłoby tego nie wykorzystać.
Bez pośpiechu.
Proszę się zastanowić.
Na razie proszę nie wspominać o tym Tenchowi ani Fordowi.
Nie wiedzą?
Nie.
Mam do ciebie dwa pytania, Benjaminie. Pierwsze...
- Nagrywasz? - Tak.
Po jaką cholerę płakałeś przy nas ostatnio?
I drugie, to ważne pytanie,
więc słuchaj uważnie.
Słuchasz mnie, Benji?
Dlaczego? Dlaczego to zrobiłeś Beverly Jean?
Złamana szczęka. Podbite oczy.
Dlaczego?
Czternaście ran kłutych tułowia od noża kuchennego.
Uderzenie w głowę, tępy uraz.
Odcięte piersi.
Muszę się dowiedzieć.
Czemu to zrobiłeś swojej dziewczynie?
Nie zrobiłem.
Mówisz, że to Frank?
Zadzwonił do nas. Spanikowany. Pojechałem tam.
- Co dalej? - Wszedłem do pokoju.
Leżała nieprzytomna, związana na podłodze.
Powiedział, co się stało?
Był roztrzęsiony.
Chyba dobierał się do niej. Nie chciała, więc ją ogłuszył.
- Dlatego zadzwonił? - Dzwoni, gdy ma kłopot.
- Wtedy jeszcze żyła? - Tak.
- Dlaczego ją zabiłeś? - Nie odpowiadaj.
Nie zabiłem.
Dlaczego mężczyzna zrobiłby coś takiego z piersiami kobiety?
I jak można rozpruć jej genitalia nożem myśliwskim?
W porządku.
„W porządku”? Wręcz przeciwnie.
Dość. Mój klient też jest ofiarą.
„Ofiarą”? Akurat. Coś łatwiejszego. Czemu ją oskalpowałeś?
- Nie musisz odpowiadać. - Więc zrobiłeś to?
Frank sugeruje, że Beverly miała ochotę spotykać się z innymi.
- Była u fryzjera. - I jeszcze jedno.
Dźgnięcie kogoś w dupę może poprawić humor?
Dość. To spekulacje.
Macie karę śmierci w Pensylwanii?
Proszę mu nie grozić.
Powiedz, że nie jesteś potworem. Przekonaj nas.
Rżnęła się z Frankiem.
On ci to powiedział?
- Widziałem. - Co?
Ją na podłodze w salonie i Franka na niej.
I co zrobiłeś?
- Nic. - Zupełnie nic?
- Nic. - Nie uderzyłeś go?
- Nie. - A ją?
Dlaczego chciałaby seksu z Frankiem?
Ciągle powtarzał, że ma piękne włosy.
Zawsze, gdy ją widział.
Ale jego nie obchodziły jej włosy. Mówił to, żeby mnie wkurzyć.
Głupia, nie widziała tego.
Dlatego ją zabiłeś?
Nie zabiłem jej.
Nie żyła, gdy ją dźgnąłem.
Była już martwa.
- Zgwałciłeś ją przy nim? - Tak mówił?
Dziewczynę szwagra?
- Chciał pokazać, jak to się robi. - Albo wkurzyć.
Odpieprzcie się.
Oby usmażyli cię na krześle.
Nie straszcie mi klienta.
Jeśli to Benjamin ją zabił, powiedz.
Nie widziałem tego.
Nie cierpię Franka, ale gdy masz wątpliwości,
sprawcą zawsze jest chłopak.
- To Benjamin. - Nie jestem pewien.
Szkoda, że nie widziałeś Franka, jak wyszedłeś.
Spojrzał i powiedział, że tego nie widział.
- Pogrywają z nami. - Wierzę mu.
- Mam dość tej dziury. - Wiem.
Nancy kazała mi zaprosić cię na kolację.
Chce zobaczyć, z kim spędzam tyle czasu. Przyjrzeć ci się.
Z przyjemnością.
- Mogę zabrać Debbie? - Jasne.
Dzięki.
Zobaczyłam Benjiego.
Trzymał się za głowę i płakał.
Wszędzie była krew.
Bryzgała.
Beverly Jean leżała w wannie.
Żyła?
Zobaczyłam Benjiego.
Trzymał się za głowę i płakał.
Wszędzie była krew.
Bryzgała.
Beverly Jean leżała w wannie.
Była przy tym.
Skąd wiesz?
Słowo: „bryzgała”.
Nie mówi o rozbryzgach na ścianie.
Używa formy niedokonanej.
Mówi: „Bryzgała”.
Wszędzie była krew.
Bryzgała.
Beverly jeszcze żyła, gdy Rose przyjechała.
Chryste.
Cała trójka jest w to zamieszana.
Właśnie.
To takie dorosłe.
- Co? - To.
Kolacja u twojego partnera.
Wiążesz krawat i masz tremę.
Nie mam.
- Jak nie chcesz iść, powiedz. - Chcę.
To po co ten sarkazm?
Dlaczego sądzisz, że to sarkazm?
Tak lepiej.
Witam. Wejdźcie.
Cześć. Tak się cieszę, że przyszliście.
- Jestem Nancy. - A ja Bill.
Wiele o tobie słyszałam.
Wyobrażam sobie, co nagadał.
Bardzo chciałam cię poznać. Najwyższy czas.
Wzajemnie.
Ależ wy jesteście młodzi.
Napijecie się wina?
Chętnie.
Tyle mamy do pogadania.
Zrobię ci drinka.
Cześć.
Przywitaj się, Brian.
Nie szkodzi. Ja też miałem takie klocki.
Budowałem wysokie wieże, aż się przewracały.
Mogę?
Brianie, czas umyć zęby.
Chodź, napijemy się.
Robię się za stary na tanie motele,
przydrożne gospody, bary. Nie umieją robić martini.
Ja umiem.
- Robi najlepsze pod słońcem. - Serio?
Przynajmniej to mi wychodzi.
A ty?
- Ja nie umiem. - Ale chętnie pije.
Skąd jesteś? Bill nie mówi mi wiele.
Wiem, że prowadzicie szkołę objazdową, ale...
Opowiada ci coś?
Owszem. Holden to gaduła.
Widzisz? Jednak można rozmawiać.
Gdzie się urodziłeś?
Niech zgadnę.
Na pewno nie w Nowym Jorku.
Raczej na Środkowym Zachodzie.
Widzisz?
Jestem z Brooklynu.
Nie wiem, czemu cię to śmieszy.
Przepraszam.
Jasne. Pośmiejcie się.
Gdzie był wcześniej?
W sierocińcu przez 13 miesięcy.
Ale nie udało nam się ustalić, gdzie był przedtem.
Jak tam trafił ani...
- Będziecie mieć dzieci? - Nie.
Przynajmniej nie teraz.
Próbowaliśmy wiele razy. W końcu postanowiliśmy adoptować.
To wspaniały sposób, by pomóc dziecku.
Nie przyszło mi to do głowy.
Szczerze mówiąc, zrobiłam to dla siebie.
Może jedno i drugie?
Czasem zastanawiam się, czy daję radę, czy u kogoś innego byłoby mu lepiej.
Ma szczęście, że trafił do was.
Nie wiem.
Skąd można wiedzieć?
Czasem w nocy wstaję i przyglądam się, jak śpi.
Nachodzą mnie myśli, kim był,
zanim do nas trafił.
Co widział i słyszał?
Czy ktoś go przytulał, gdy płakał?
Jest piękny.
Chciałabym wiedzieć, co się dzieje w jego główce.
Zawsze chodzi o matkę.
Mają stuknięte, gniewne matki.
Albo brakuje im ojca.
Benjamin zmienił się, gdy odszedł.
- Może nie chodzi o matkę. - Wszyscy ojcowie są jakby nieobecni.
Mojego nigdy nie było w domu.
Jak mogłoby wyglądać życie Benjamina i Rose,
- gdyby ich ojciec został? - Może byłoby takie samo.
- Twój ojciec z tobą nie rozmawiał? - Nie.
Ty rozmawiasz z Brianem.
Jeszcze jednego?
- Opisałeś mu miejsce zbrodni? - Tak.
Widział nasze notatki dotyczące dowodów?
- Tak, pokazałem mu wszystko. - I?
Postawi zarzuty Benjaminowi.
Zaraz. Powtórz.
Postawi zarzuty tylko Benjaminowi.
- To nie w porządku. - To Ocasek?
Uważa, że jak skaże Benjamina...
Wyraźnie czegoś tu nie zrozumiał.
Próbowałem wytłumaczyć, co mówiłeś, ale nie chciał o tym gadać.
- Oddzwonię. - Przykro mi.
To nie twoja wina.
Omówimy to i oddzwonię.
Co się dzieje?
Prokurator oskarży Benjamina,
co oznacza, że pójdzie na ugodę z Frankiem i Rose.
Ocasek nie mówił mu o przeszłości Franka?
Pewnie powiedział.
Jest najgroźniejszy z tej trójki.
Musimy to wytłumaczyć prokuratorowi.
Składam dziś zeznanie.
- Do jutra nic z tego. - Pojadę.
Jedź z nim.
ALTOONA PENSYLWANIA
To oczywiste, że w tym przypadku
złość została wywołana przez stresory
związane szczególnie z narzeczoną.
Stresory?
Oddziałujące na nich, dramatyczne przeżycia.
Frank Janderman był żonaty, miał zostać ojcem.
Nie chciał być ojcem. Był temu przeciwny.
- To jego motyw? - Nie. To właśnie jest stresor.
Czyli Frank to zrobił?
Benjamin nie zrobiłby tego sam.
Frank go sprowokował?
Popchnął do tego.
Frank skorzystał z okazji i zgwałcił Beverly Jean.
- Gwałty okolicznościowe... - Zaraz.
- Okolicznościowe? - Nieintencjonalne.
Moje pytanie brzmi:
kto ją zabił?
Cała trójka jest odpowiedzialna.
- Razem okaleczyli ciało? - Nie, Benjamin.
Razem z Frankiem wywiózł je zawinięte na wysypisko.
Ale po kilku dniach wrócił. Nie mógł wybaczyć.
Był pod presją. Wziął nóż myśliwski...
Przerwę pani. W tym tkwi problem.
Jak mam to udowodnić?
Staram się tylko przedstawić panu dokładną analizę.
Jeśli przysięgli jej nie zrozumieją, to co nam po niej?
Zgadzam się, ale to nie moje zadanie, tylko pańskie.
Pokładamy w panu nadzieję.
Jak to ująć na pański użytek?
Twierdzicie, że zabili ją obaj, Frank i Benjamin?
Wiem, to skomplikowane.
Benjamin ją ogłuszył, bo czuł się odtrącony.
To był stresor.
Związał ją i wezwał szwagra, Franka, bo nie wiedział, co dalej.
Frank przyjechał i wykorzystał sytuację. Zgwałcił ją.
Benjamin go nie powstrzymał, bo chciał jej upokorzenia.
Frank wiedział, że narozrabiał.
Przekonał Benjamina, że Beverly to dziwka.
To był dla Benjamina wielki problem.
Więc ją zabili.
Potem wezwali Rose, żeby pomogła im sprzątnąć.
Zobaczyła dziewczynę w wannie i zorientowała się, że ta żyje.
Dźgnęli ją ponownie
i wywieźli zwłoki na wysypisko.
- Dobrze poszło. - Serio?
Jasne. Czego mógł nie zrozumieć?
Znasz tych ludzi, ja nie.
Był zdecydowany oskarżyć Benjamina.
Nie jestem pewna, czy go odwiodłam.
Pod koniec słuchał uważnie.
Przedstawiłaś mu zwięźle i wyraźnie,
że zrobili to we troje.
Jeśli tak, to może się udało.
Tak sądzę.
- Jak tam dojazdy? - To znaczy?
Pół życia spędzasz w Bostonie.
Co?
Nie męczą cię te podróże?
Byłem zdezorientowany podróżami
związanymi ze szkółką objazdową.
Gadasz, gdy się denerwujesz?
Chyba tak.
Miałaś wrócić jutro.
Zmiana planów.
Rozmawiałyśmy o tym.
Cieszę się, że wcześniej wróciłaś.
Wyglądasz na zmęczoną.
Znaczy, wyglądasz świetnie, ale to widać.
Nic mi nie będzie.
Może jedź do domu, odśwież się. Muszę tu skończyć.
Chciałam z tobą coś omówić.
Najchętniej dziś.
O co chodzi?
To może poczekać.
Nie, powiedz.
Nawet nie próbował zrozumieć.
Czekał tylko na modne słówka do powtórzenia.
Ci ludzie osiągnęli granice swego intelektu.
Nie pojmą dyskursu na wyższym poziomie
ani nie poznają twojego żargonu.
Myślę, że mają niezłą intuicję.
Nie mówię o kolegach z pracy.
Kolegach z pracy?
- Zostałaś agentką FBI? - Nie bądź śmieszna.
O tym właśnie chciałam pogadać.
Bardzo trudno mi połączyć badania z życiem tutaj.
Ostrzegałam cię.
Jestem rozdarta. Nie daję z siebie wszystkiego.
Powinnam więcej czasu poświęcić Quantico.
To kiepski pomysł.
- Sama wiesz najlepiej. - Nie jestem pewna.
Dlatego chcę o tym pomówić.
Nie muszę ci przypominać. Za trzy miesiące zostaniesz oceniona.
Nie dostaniesz etatu, to odejdziesz.
Wiem o tym.
Trudno mi patrzeć, jak marnujesz tam swój czas.
Marnuję czas?
Tak to widzisz?
- Nie chcę się o to kłócić. - Ja też nie.
Skup się na tym, co pomoże ci w karierze.
Zaproponowali mi pełny etat.
No i?
Chyba żartujesz.
Niby dlaczego?
Może ci to pochlebia, ale sama mówiłaś,
że ci ludzie osiągnęli granice intelektu.
Tego nie powiedziałam.
Wiedzą, że jesteś lesbijką?
- Skąd. - No widzisz, nie będziesz tam sobą.
Zamierzasz ukrywać połowę swojego życia?
- Tu też to robię. - Jak to?
Ukrywamy moją pracę w FBI,
- by nie odbiła się na tobie. - Przestańmy.
Obiecałam Willowi i Gore'owi, że spotkamy się na lampkę wina.
Proszę cię.
Pojedź ze mną.
W społeczeństwie zachowujemy się tak,
by uniknąć robienia wstydu sobie lub innym.
Sama myśl o wstydzie za siebie lub innych
przez bycie sobą zakrawa na zdradę.
Zdradę.
Goffman dostrzegł związek
między maskami, które ludzie zakładają w codziennym życiu,
a tymi z teatralnych spektakli.
W kontaktach społecznych, tak jak w sztuce,
istnieje scena, na której jednostki lub aktorzy
pojawiają się przed widownią.
Ale są też i kulisy,
ukryty, prywatny obszar, w którym możemy być naprawdę sobą.
Ładnie powiedziane, ale czegoś nie dostrzegasz.
Przepraszam.
Wstyd nie grozi w ukrytym, prywatnym życiu.
To nie za kulisami dzieje się zło.
Musimy zaspokajać twoją potrzebę melodramatu?
Co się, kurwa, stało?
- Chyba się spóźniliście. - Jest tam?
Pogadajmy z nim.
- Wiem, że to kawał drogi... - Tylko cztery godziny jazdy.
- Jak po wszystkim, trudno. - Nie poddawaj się.
Zaoferowałeś mu ugodę?
Przyznał się do morderstwa z premedytacją.
Grozi mu od pięciu do 20 lat w zakładzie psychiatrycznym.
- Nie zrozumiałeś. - Zrobiliście kawał dobrej roboty.
Byliście blisko.
- Ale to nie Frank, tylko Benjamin. - Nieprawda.
Wasza ekspertka od zbrodni seksualnych
z Uniwersytetu w Bostonie twierdzi,
że Frank zmotywował Benjamina do zabójstwa...
Że go do tego popchnął.
Benjamin wrócił i okaleczył zwłoki.
I wiecie co?
Frank to potwierdził.
Ale doktor Carr się pomyliła. To Benjamin ją zgwałcił, nie Frank.
Nie żyła, gdy Frank przyjechał.
- Zaraz. - Benjamin był zazdrosny,
sfrustrowany seksualnie, upokorzony. Miał motyw.
- To nie tak. - Mam tu raport.
Czytałem go. Wskazuje na coś przeciwnego.
Stresory sprawiły, że Benjamin był impotentem.
Był sfrustrowany i poniżony. Nie mógł zgwałcić ofiary.
Macie słuszny cel,
ale to wyjątkowo trudna i niepokojąca sprawa.
Jest niewiele dowodów.
Niemal wszystkie to poszlaki.
Nasze dowody to poszlaki?
Frank powiedział, gdzie znajdziemy piersi.
- Benjamin je miał. - No i?
Był zazdrosny, seksualnie sfrustrowany.
Zakopał piersi ofiary w ogrodzie.
Drugi zgodził się powiedzieć, jak było.
Jest różnica między zabiciem a okaleczeniem zwłok.
Ugoda to nasza jedyna szansa na wygraną.
Frankowi się upiecze.
Pięć lat w zakładzie to za mało.
- Zasłużył na dożywocie. - Pięć do dwudziestu lat.
Według obrony
państwo powinno było już wcześniej zająć się Frankiem.
Teraz musi mu pomóc w wyzdrowieniu.
Nigdy nie wydobrzeje.
Muszę zadzwonić.
Sprawca dostanie lżejszy wyrok.
Gdy Wendy mu to tłumaczyła, myślałem, że rozumie.
Uznał, że nie przekona przysięgłych.
- Tak ma szansę. - Nie spróbował.
Bez urazy.
Wiem, że nie tego oczekiwaliście.
Cała trójka trafi za kraty, a Benjamin na krzesło.
To zawsze coś.
Znacie realia.
Musimy uwzględnić zdolność koncentracji przysięgłych.
Trzeba pamiętać o nich.
Zależy nam na sprawiedliwości niskim kosztem.
To bzdura.
Zapraszam na kanapki.
Najlepsze, jakie jadłem.
- Nie, dzięki. - Straciłem apetyt.
Pora na nas.
Dziękuję za wszystko.
Po co to wszystko,
skoro nie można przekonać właściwych ludzi?
Nie wiem.
Skupimy się na procesie.
Dopracujemy metodykę. Musi być niepodważalna i zrozumiała.
Rozszerzymy badania.
- Oby kolejni byli jak Kemper. - Złote czasy.
Sprawcy mogą wykazywać podobne patologie, ale ich sposób zabijania
jest tak indywidualny i różny jak zachowanie w łóżku.
I równie skomplikowany.
Jerome Brudos. Król pamiątek.
- Brudos? Ten od butów? - Kto to?
Sprawa sprzed sześciu, siedmiu lat. Przebierał się w sukienki.
On też amputował piersi dwóm ofiarom.
- Jak Benjamin. - Wendy uwielbia schematy.
O to tu chodzi.
Ale on posunął się jeszcze dalej.
Z odlewów piersi z brązu zrobił przyciski do papieru.
Kreatywny.
Drugiej ofierze obciął stopę i trzymał w zamrażarce.
Zebrał setki damskich butów,
którymi się onanizował.
- Sporo się od niego dowiemy. - Piszę się.
Tym razem trzymamy się pytań.
Ustaliliśmy to?
Musimy być w stanie wyodrębnić podobieństwa i różnice,
by wyraźnie je kodyfikować.
Inaczej to strata czasu.
Czasem trzeba zaufać przeczuciu.
Możesz to zrobić na wejściu.
Ale gdy badany zacznie mówić,
musimy zebrać spójny komplet danych z użyciem procedur.
- Jasne. - Co jeszcze wiemy o Brudosie?
Jako nastolatek podkradał suszącą się bieliznę.
Potem włamywał się
i wykradał damską bieliznę, buty i sukienki.
W końcu posunął się do porwań i morderstw.
Miał wtedy żonę i dwoje dzieci.
Jego teczka przypomina encyklopedię.
Myślisz, że dowiemy się czegoś nowego?
Jak najbardziej.
Nie ma tu ani słowa o tym,
co myślał lub czuł
przed, w trakcie czy po zbrodniach.
Nic o jego zasadach działania i logice.
- Logice? - Wewnętrznej.
Mam nadzieję, że zdołamy ją rozszyfrować.
Czyli zgadzamy się. Kolej na Brudosa.
Mogę zająć ten pokój?
- Na co? - Na swój gabinet.
Jasne. Proszę bardzo.
- Pomóc ci? - Nie.
Lubię urządzać własną przestrzeń.
Zostaje.
Carver miał rację.
Sherlock Holmes z ciebie.
Przestronna sypialnia i świeżo odnowiona wnęka kuchenna.
To spokojna kamienica.
Większość z wolnych zawodów i w rozjazdach.
Stewardesy, kilku pilotów.
Czasem wykładowcy.
Ma pani męża?
Nie.
Czynsz płatny co miesiąc?
Na początek.
Wszystkie umeblowane?
To zdecydowanie zaleta kompleksu.
Wystarczy odebrać klucze i mieszkać.
Organizujemy zajęcia dla singli, gdyby była pani zainteresowana.
Lekcji tenisa udziela zawodowiec.
Większość czasu spędzam w pracy.
Co panią sprowadza w ten zakątek Wirginii?
Quantico.
Pracuje pani dla FBI?
Na to wygląda. Zajmuję się badaniami.
Ekscytujące.
Napisy: Małgorzata Hickey